วันจันทร์ที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

หัวแม่เท้า

   เดือนธันวาคม อากาศเริ่มหนาว ณ วัดแห่งหนึ่ง บรรดาเจ้าอาวาส เณร และพระทั้งหลายมานั่งกันรอบกองไฟ เณรได้นั่งตรงข้ามกับเจ้าอาวาส  พอดีก้มเห็นอะไรก็ไม่รู้โผล่ออกมา จึงได้ชี้ แถมร้องถามด้วยความตื่นเต้น


เณร        :  หลวงพี่ ครับหลวงพี่ อะไรก็ไม่รู้ของหลวงพี่โผล่ออกมา
เจ้าอาวาส : (พอได้ยินก็เริ่มมีอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นมา จึงตอบไปว่า)
              เอ๊ะ ไอ้นี่วอนเสียแล้วมึง แค่หัวแม่เท้าโผล่ออกมาแค่นี้ ทำมัยมึงทำท่าตื่นเต้นนักว่ะ
เณร        : หัวแม่เท้า ทำไม ไม่มีเล็บละครับ ?

เพื่อนกัน คิดตังค์ได้ไงฟ่ะ

มีสามีภรรยาคู่นึงอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งภรรยาท้องโตไม่สามารถให้ความสุขกะสามีได้…ก็สงสารสามี  จึงยื่นเงินให้สามี 500 บาท พร้อมบอกว่า
‘แกเอาเงินนี่ไปโรงน้ำชาในอำเภอซะ’
สามีก็รับเงินแล้วเดินออกบ้านมาระหว่างทางผ่านบ้านนังศรีเมียนายศักดิ์เพื่อนภรรยา นังศรี ถามว่า
‘เอ็งจะไปไหนล่ะใกล้เย็นแล้ว’
สามีจึงบอกไปว่า
‘ก็เมียข้าน่ะสิให้เงินมา 500 ให้ไปเที่ยวโรงน้ำชาในอำเภอ เพราะเมียข้าท้องแก่แล้ว’
นังศรีทำหน้าครุ่นคิด…
‘อืม…500เหรอ…เอางี้ ข้าคิดแค่ 200 มาหาความสุขกะข้าแทน’
ฝ่ายสามีเห็นว่าใกล้บ้านไม่ต้องไปไกลแถมเสียตังแค่ 200 ภรรยาคงดีใจ จึงเดินไปในบ้านนังศรีเพื่อหาความสุข ครั้นกลับบ้านมา…ภรรยาเห็นก็ตกใจว่าทำไมกลับไว ฝ่ายสามีจึงบอกไปว่า
‘ไม่ได้ไปอำเภอหรอก… ข้าน่ะไปบ้านนังศรีมานังศรีมันเอาแค่ 200 เอง’
ภรรยาได้ยินดันนั้นก็โมโหหน้าแดงทันที!
‘ชิชะ นังศรี กุจะไปตบมัน….’
สามีก็ตกใจว่า ภรรยาหึงหวงที่ได้กับเพื่อนหรืออย่างไร ภรรยาก็พูดขึ้นมาว่า


‘นังศรีนะนังศรี เก็บมาได้ไง 200 ทีตอนมันท้องข้ายังให้ผัวมันเอาฟรีๆเลย  …เป็นเพื่อนกันคิดตังค์ได้ไงวะ’………………………..






วันอาทิตย์ที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ความจริงเป็นสิ่งทำให้ไม่ตาย


มีชายหนุ่มที่แต่งงานแล้วคนหนึ่ง เค้าเป็นนักธุรกิจ..วันหนึ่งความใกล้ชิดเป็นเหตุ เค้ากับเลขาเกิดอารมณ์เสน่หาขึ้นมา ทั้งคู่จึงไปลงเอยกันที่บ้านของเลขาสาวสวย และใช้เวลาร่วมรักกันตลอดบ่าย และเผลอผล่อยหลับด้วยความอ่อนเพลีย จนกระทั่งสองทุ่ม ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัว .. ตายละวา ป่านนี้ยังไม่กลับบ้านเดี๋ยวภรรยาจะต้องสงสัยแน่ ๆ  จึงรีบให้เลขาเอารองเท้าทั้งสองข้างไปถูกับพื้นหญ้า และพื้นขี้โคลนให้เปื้อนเลอะเทอะ  แล้วรีบคว้าเสื้อและรองเท้ามาใส่ ตรงกลับบ้านทันที


เมื่อถึงบ้าน คุณภรรยาก็ยืนท้าวเอวรออยู่แล้ว

“ คุณไปไหนมา? “ สามีค่อยๆเดินเข้าบ้านและพูดว่า
“ ที่รักจ๊ะ..ผมไม่สามารถจะโกหกคุณได้ ผมได้ออกไปธุระกับเลขาผม และ เราได้มีอะไรกันตลอด ช่วงบ่าย ผมเผลอหลับไป เพิ่งจะตื่นเมื่อตอนสองทุ่มนี่เอง ”


แล้วตีหน้าเศร้า  ส่วนคุณภรรยา ก็เหลือบไปเห็นรองเท้าที่วางไว้


“ แกอย่ามาโกหกชั้นน่ะ ชั้นรู้น่ะ แกแอบไปเล่นกอล์ฟมาใช่มั้ย
คิดว่าชั้นโง่งั้นเหรอ ..ฮึ ”






ขายกางเกงใน

     สมหมายได้ติดต่อซื้อกางเกงในมือสองจากนักศึกษาที่ขายทางอินเตอร์เนตราคาตัวละ 2,000 บาท โดยผู้ซื้อต้องถอดเองกับมือแล้วค่อยจ่ายเงินให้กัน
     ถึงเวลานัดหมาย สมหมายก็ไปยังที่อยู่ของสาว พอเข้าห้องก็จัดการถอดกางเกงตัวนอกออก แล้วตามด้วยกางเกงชั้นในที่ต้องการซื้อ พอรูดลงมาถึงหัวเข่า ก็ต้องใส่ไว้อย่างเดิม หญิงสาวก็สงสัย

หญิงสาว :  ทำไมพี่ไม่ถอดออกไปละจ๊ะ 
สมหมาย :  คือ พี่ลืมเอากะตังค์มา ....

ไม่หลบ ... ก็คอขาด

   ช่วงฤดูหนาว น้ำก็แห้งขอดคลอง ยายชีก็ถ่อเรือออกไปธุระแต่เช้ามืด เยี่ยมญาติโยม ทีนี้พอขากลับตอนเย็น น้ำก็แห้งขอดคลอง งวดเข้า งวดเข้า จวนจะถึงวันแล้ว แต่ไปไม่ไหว เหลือบไปเห็นตาเถรเข้า อันที่จริงตาเถรคนนี้ แกก็แอบชอบยายชีจ้องจะฟันอยู่นานแล้ว .. ว่าแล้วยายชีก็ร้องบอกตาเถร


เออ .. ตาเถรเอ้ย แกมาช่วยเข็ญเรือไปถึงวัดหน่อยสิ
ตาเถรทวงเลย ... แล้วแกจะให้อะไรข้าสเป็นรางวัล


ยายชี  : แล้วแกจะเอาอะไรละ
ตาเถร  : ก็เอาตรงนั้น .. นะ
ยายชี  : (รู้ดีว่าตาเถรจะเอาตรงไหน) .. เอาเหอะ ๆ แกช่วยเข็นเรือถึงวัด จะเอาอะไรข้าก็ให้
ตาเถร  : (ย้ำอีกทีว่า) ... แน่นะ


         ว่าแล้วตาเถรก็ถกเมขรลงคลอกไปเข็นเรือให้ยายชี กว่าจะไปถึงวัดก็เหนื่อยเหงื่อตก แต่ก็ทวงสัญญา


ตาเถร  : อ้าว ยายชี ไหนว่าจะให้ข้าไง


   ดึงมือตาเถรหลบเข้าไปในป่าละเมาะข้าง ๆ วัด พอไปถึงก็นอนหงายอ้าซ่าให้ตาเถรตามสัญญา... แต่ช่วงนั้นเป็นช่วงฤดูหนาว  หนาวก็หนาว แถมตาเถรก็ลงไปแช่น้ำเข็นเรือ .. เลยหด ทำยังไง ๆ มันก็ไม่สู้ หมดปัญญา เลยบอกกับยายชีว่า


ตาเถร : เอ้า ๆ .. ยายชี ข้าไม่เอาแกแล้ว ไปเหอะ ข้าไม่เอาแล้วว่ะ


   หลังจากนั้นก็กลับบ้าน ตาเถรเกิดปวดท้องกระทันหัน (ปวดท้องอึนั่นแหละ) ก็เข้าไปนั่งอึที่ทุ่ง เวลามันโพล้เพล้ ก้เลยคว้ามีดไปด้วย เพื่อกันสัตว์ร้าย ขณะที่นั่งอีไปอึมา ก็นึกถึงภาพยายชีอ้าซ่า  ทีนี้ .. ก็เด่ขึ้นละซี เอา ยี่งนึกก็ยิ่งตั้ง ตาเถรนึกโมโหในใจ


ตาเถร : อ้อ ๆ ตอนนี้ละทำเป็นตั้ง หมูดี ๆ ไม่กิน พอเห็นขี้ละมีงตั้งเชียวนะ


  ว่าแล้วตาเถรก็เอามือกดหำลงไปจิ้มขี้ จิ้มไปจิ้มมา ก็กระดกขี้ใส่หน้าตาเถรเต็มหัวไปหมด ตาเถรโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง คว้ามีดได้ ฟันฉับลงไปเต็มที่ ขณะที่นั่งยอง ๆ อยู่ ตูดก็กระดก หัวทิ่ม  ตาเถรร้องขึ้นว่า


ตาเถร :  ดีนะที่มึงยังรู้จักหลบ ถ้ามึงไม่หลบละก็ ... คอขาดเชียวมึง

เร็ว ๆ .... มากินข้าว

  ตกเย็น คุณเม่บ้านก็เข้าครัวทำกับข้าว ปล่อยให้ลูก ๆ วิ่งเล่นรอบบ้าน พ่อบ้ารก็นอนอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา ลูกคนตเล็กสุด อยู่หน้าจอ ที.วี. พอปรุงอาหารเสร็จ ก็ยกสำรับมาวางไว้บนโต๊ะ พร้อมกับร้องตะโกนเรียกลูก ๆ ทั้งหมดมากินข้าว
แม่บ้าน   :  เอ้า .. ลูก ๆ มากินข้าวกันเร็วลูก
ลูก        :  คนโตวิ่งพรวดมาก่อนเพื่อน
              คนกลางวางของเล่น แล้วเดินตาม
แม่บ้าน  :  ไอ้นั่นก็มัวแต่ดูทีวี ไอ้นี่ก็เอาแต่อ่านหนังสือพิมพ์ มากินข้าวเร็ว ๆ ลูกมา
พ่อบ้าน  :  นี่คุณ .. น้อย ๆ หน่อย นี่ผัวนะ ไม่ใช่ลูก
แม่บ้าน  :  ไม่รู้ละ ... ใครดูดนมฉัน .. ก็เป็นลูกฉันทั้งนั้นแหละ ...

เรื่องของเหา

คุณผู้หญิงผมสั้นและผมยาวคงไม่มีใครชอบเหากันทั้งนั้น ต่อไปนี้เป็นเหาที่มีอยู่หลายชนิด และหาดูได้ยาก
เหาไดโนสี    - เป็นเหาที่เกิดมาหลายล้านปี ปัจจุบันได้สูญพันธุ์ไปแล้ว
เหาเกาหลี     - เป็นเหาที่ประกอบด้วยน้ำเป็นส่วนใหญ่ ไม่ค่อยมีเนื้อ มีหนัง
เหาวัยยี        - เป็นเหารุ่นเล็ก ยังโตไม่เต็มที่
เหาของรี      - เป็นเหาของเรา ไม่ใช่เหาของใคร
เหานี่          - เป็นเหาที่มีกลิ่นเหม็น ไม่ควรเข้าใกล้